Nieuwe website

We steken veel energie in onze klanten, maar af en toe mogen we ook eens iets voor onszelf doen. Daarom hebben we ons getrakteerd op een nieuwe website waarmee we nog meer nieuws willen delen en korter op de bal spelen.

Tomaten te koop!

1

Man toch, hoe hou je het vol? Dat moet ik eigenlijk toch dikwijls aanhoren. Alsof wij consultants echt de grootste hondenjob hebben die er bestaat. Totaal niet eigenlijk. Eigenlijk hou ik dat best wel gemakkelijk vol. Omdat ik het graag doe onder andere. En omdat ik een groter doel voor ogen heb. Die projecten bij klanten zijn voor mij telkens weer een stapje dichter bij. Het is zoals een grote plas over te moeten zwemmen. In één ruk lukt je dat nooit. Maar er staan paaltjes in dat water en je springt van het een naar het ander en na verloop van tijd kom je er wel.

Mijn groter doel is dat ik het bedrijfsleven in het algemeen, of project managers uit het bedrijfsleven, wil helpen om aan beter projectmanagement te doen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat degelijk project management ongelofelijk veel kan bijdragen aan het halen van bedrijfsdoelstellingen. Mensen uit het bedrijfsleven moeten wat mij betreft leren van hun doelstellingen om te zetten in een degelijk projectportfolio en die moeten ze verwezenlijken door middel van degelijk project management. Klinkt simpel, maar is al bij al wel vrij complex.

Vandaar ben ik dus al jaren bezig met het bestuderen van project management. In al zijn facetten. Van technieken tot modellen en van theorieën tot praktijken. En dat kost veel tijd en energie. En ondertussen doe ik zelf uiteraard ook projecten om het allemaal toch maar aan den lijve te ondervinden. Maar wat hebben jullie eraan dat ik dat allemaal doe? Niets. Vandaar dat mijn hoger doel is om alles wat ik geleerd heb te delen, in de hoop dat jullie daar iets aan hebben. Wat heeft het voor zin om al die kennis voor mezelf te houden? Ik kan dat toch nooit allemaal opgebruiken. Als ik in mijn groententuin zodanig veel tomaten zou kweken dat ik ze niet allemaal kan opeten, dan zou ik ze toch ook niet in de afvalcontainer gooien?

Degelijk, pragmatisch, onderbouwd, transparant en betrouwbaar project management. Daar sta ik voor. Met mensen, voor mensen, door mensen. Iedereen altijd welkom! Om eens te luisteren, voor advies, voor bevestiging, voor ontkenning, als klankbord. Eén tomaat, 2 tomaten, een kilo of een hele container.

Je kan je namelijk in elke projectsituatie afvragen: Wat zou Nico doen? Maar misschien is het beter van het hem gewoon te vragen ;)

Het uithoudingsvermogen van een consultant

‘t Is wat tegenwoordig over dat coachen. Zijn we dan ineens allemaal zo incompetent geworden dat we ineens allemaal op zoek moeten naar een coach?

Ik denk van niet. We zijn nog allemaal gezegend met dezelfde competenties als gisteren. Alleen, ‘t is wat je ermee doet natuurlijk. Ermee blijven zitten en er naar zitten staren is ook maar zozo. Het kan toch niet dat je tot ergens begin je twintigste spendeert aan opleiding en dat je daarna twee keer zoveel jaren daarop verder moet teren? Je blik op de wereld, op de werkelijkheid wordt daardoor wel heer erg smalletjes. Een goede manier om dat te vermijden is door af en toe eens te veranderen van ogen. Bekijk het eens anders. De werkelijkheid zoals wij die ervaren is zoals wij die zien. Maar het zou ook wel eens anders kunnen zijn. Klopt die vertaling wel van wat wij zien? Maar hoe kan je dat nu zeker weten? Eens ruilen van ogen met een vriend of collega kan wonderen doen. En als die vriend of collega dan ook nog eens toevallig bereid is om je daar een beetje advies bij te geven, wel dan is coaching echt niet ver weg.

Een coach schakel je in om er zelf beter van te worden. Anders zou je er toch echt niet aan beginnen, toch? Waarom daar tijd en energie in investeren als je even goed zou kunnen gaan sporten. Dan hou je er misschien nog wat conditie aan over. Of uithoudingsvermogen als je het wat langer kan volhouden. Wel het is net die conditie of uithoudingsvermogen die je ook verwerft door je in je vak te laten coachen.

Uithoudingsvermogen zou ik in mijn geval durven vergelijken met project management coaching. Christophe Vandecaveye is op dat vlak mijn steun en toeverlaat en slaagt er telkens weer in om met kleine dingetjes mij zelf te doen inzien waar het anders kan, of hoe ik de dingen anders zou kunnen bekijken. Zelf die uitweg ontdekken verlegt je grenzen van je eigen brein. De volgende keer dat ik een soortgelijke situatie kom, zal ik in staat zijn verder te denken, verder te kijken, verder te reiken. Dat is uithoudingsvermogen.

Conditie is anders. Dat is fitheid. Mentale fitheid. De mate waarin je fit genoeg bent om beslissingen te nemen, om proactief te zijn, om weerbaar te zijn voor de dagelijkse impulsen die op ons af komen. Veronika Wuyts is op dat vlak een topmadam. Velen hadden mij haar aangeraden voor ik haar zelf ben gaan opzoeken, en velen zullen mij nog volgen. Op haar eigen manier heeft ze een enorme impact op je manier van denken, van zijn. Ik merk telkens opnieuw na een coachingsessie dat ik ongelofelijk veel energie heb getankt. Of ze doet iets in mijn koffie natuurlijk.

We zijn allemaal mensen, die als radertjes meedraaien in een circus die de enge naam “consultancy” meegekregen heeft. Ik zie het als een vorm van “competence sharing”. In een wereld waar je tegenwoordig via social media alles kan en mag “sharen” zijn wij consultants mensen die onze competenties delen met de organisaties die daar behoefte aan hebben. Omdat ze ons nodig hebben voor een probleem, een project, een leemte. Maar wie zal ons dan helpen als wij met een probleem of een leemte zitten? Bij wie mogen wij aankloppen? Juist ja …

Niet verlengd wegens succes

1

Een tijdje terug kreeg ik te horen dat mijn opdracht bij mijn huidige klant beëindigd zou worden. Wat ik als consultant al wist vanaf dag 1 is na bijna 2 jaar werkelijkheid geworden. Men heeft een goede interne ziel gevonden die mijn job hier verder zal zetten. Deze missie was geen wel afgelijnd project, dit was eerder een vorm van interim management. Ik had een positie als program manager en men was op zoek naar een interne program manager om dit verder te zetten. Program managers horen intern te zijn. Hier toch.

Eind van deze week mag ik afzwaaien. En ik ben al de hele tijd in de weer om alles zo proper mogelijk af te sluiten. Is de job klaar om finaal over te dragen? Zal mijn opvolger vlot verder kunnen werken? Heb ik nog iets over het hoofd gezien? Zal hij kunnen antwoorden op de vragen die zullen komen eens ik er niet meer ben? Je weet wel, dat soort zaken.

Ik heb hier mooie en minder mooie dagen gehad. Die job was in het begin echt geen cadeau. Ik heb er mijn tijd moeten in steken om de ruwe kantjes af te veilen. En van tijd tot tijd heb ik stappen terug moeten zetten om er dan weer ineens een paar vooruit te kunnen zetten. Het resultaat is dat ik mezelf overbodig heb gemaakt en dat is goed. Het heeft ervoor gezorgd dat er meer mooie dan minder mooie dagen zijn. Deze job is absoluut niet meer zo’n hard labeur als in het begin. Gelukkig maar zou ik zeggen.

De taakinhoud van een program manager is hier nog altijd wat ze was. Alleen gebeurt dat nu effectiever. We geven aandacht aan de zaken die aandacht verdienen met het oog op de business goals. De zaken die afwijken van dat doel krijgen geen aandacht meer. Dat is mijn toegevoegde waarde geweest als consultant tijdens deze missie.

Ze mogen mij best wel nog bellen na deze week. Ik zal graag helpen als ik dat kan. Maar ik ben er redelijk gerust in. De trein staat op de rails. En ze rijdt. Deze wissel zal netjes genomen worden. En ik maak me op voor de volgende reis.

De discretie van een treinwagon

Een blogje over de trein deze keer. Je zou eens moeten weten hoeveel consultants er dagelijks de trein nemen. In plaats van die dure consultants altijd te verwijten dat ze veel geld kosten aan de Belgische Spoorwegen zouden ze beter eens bedenken hoeveel geld die consultants spenderen aan treinticketjes en abonnementen. Maar dit uiteraard geheel terzijde.

Ik zat dus onlangs op de trein. Dat gebeurt regelmatig. En dan hoor je en zie je al eens iets. Deze keer een telefonerende zakenman. Om de discretie te bewaren ga ik hier echt niet vermelden voor welke firma hij werkt. Dat zou erg indiscreet zijn van mij.

Maar de man was dus aan het telefoneren. Ondertussen verliet de trein het station en reden we Brussel buiten. Altijd een moeilijk moment voor een gsm. Ligt het aan de hoogspanningslijnen boven ons hoofd, ik weet het niet, maar in ieder geval is de kans groot dat je je gesprekspartner kwijt speelt. Zo ook deze man. Om te vermijden begon hij ongelofelijk te roepen. Alsof dat helpt. Het zorgde er alleen maar voor dat de hele wagon, wat zeg ik, de hele trein allicht, mee kon luisteren naar wat de man te zeggen had.

Dat we de bevestiging gekregen hebben voor de bestelling! Ja! Ze hebben toegezegd! Jaja! We zijn vertrokken! Het is binnen! Ze gaan direct voor de volle 200 miljoen euro, dit jaar nog! Deze week staat er al 100 miljoen op de rekening! En de 2e 100 miljoen na de zomer! En dan volgend jaar nog 85 miljoen! Jaja! Nu is het los hoor! … Dat het vertrokken is! … Dat ik zeg dat we vertrokken zijn! … Voor 285 miljoen! … Hallo? … Halloooo?

En toen moest de man even terug bellen.

Ik zei dus dat we vertrokken zijn! … Dat ze gaan investeren voor 285 miljoen! … Ja, ik zeg het toch! Ze hebben net bevestigd en gaan deze week nog storten! … Ik zit op de trein! … De verbinding is slecht! … Ik ga straks eens terugbellen! … Dat ik straks eens ga terugbellen! … Terugbellen! … Straks!

Als er dus één plaats is waar je echt dergelijke gesprekken niet moet voeren, dan is het wel in een treinwagon. Discretie nul komma nul. De man mag dan merkbaar enorm blij zijn met zijn investering. Het is enorm onprofessioneel om een dergelijk gesprek te delen met een bomvolle treinwagon in volle avondspits. Dat de man er op het einde nog aan toevoegde dat hij de dag erna de fabriek zou gaan bezoeken om de volgende stappen te gaan bespreken was eigenlijk een bevestiging van zijn onprofessionaliteit. Het product waarvan sprake moest nodig nog een aantal opsmukkingen krijgen want de investeerder zou nog eens langs komen. Ook dit deel je niet met pendelaars.

Dus beste lezer. U mag van mij zeker enthousiast zijn. En zeker als je dat nog eens bent op het einde van een werkdag. Maar let toch een beetje op met uw uitlatingen voor een publiek van pendelende luisteraars. Aan zo’n treinticket is er namelijk geen “non disclosure agreement” verbonden …

Mag er een beetje zout op?

In consultancy duurt het echt niet zo lang of je komt in aanraking met een contract. Dat is ‘t leven, dat is consultancy. Een contract, een SLA, een OLA, … Hoeveel had u er gewenst m’neer? Is ‘t om hier op te eten of om mee te nemen? En mag er een beetje zout op? Ja, dank u.

Wel, ‘t is over dat zout dat ik het zou willen hebben. Dat beetje extra. Maar dan wel vastgelegd in een contract. Ik kan perfect begrijpen dat je zoiets doet voor een project. Je spreekt met je leverancier een scope af, je gaat akkoord over een budget en je maakt afspraken over de leveringstermijn. Dat is de gewone gang van zaken. Je legt deze intenties vast in een contract en daar komt al eens een beloning bij kijken, of een boete in het slechtste geval, voor als het project tijdig, of niet tijdig, opgeleverd wordt. Tot daar ga ik niet moeilijk doen. Ik kan daar mee leven. Dat beetje zout kan smaken.

Anders is het in consultancy, als het gaat over pure bodyshopping. Men neme een consultant, men wil deze inhuren van 1 januari tot 31 december, en men komt een prijs overeen per gepresteerde dag. En iedere maand zult gij op de derde werkdag een timesheet afleveren met daarop de prestaties van de afgelopen maand. Maar daar hoeft voor mij geen zout bij. Hoe kan je van een consultant die dag na dag komt presteren zeggen dat hij “op tijd geleverd heeft”. Nee toch? Als die persoon op het einde van het jaar 213 dagen is komen presteren, of 211, of 215, dan is dat zo. Hoe kan je dan verlangen om na afloop van het jaarcontract nog een factuur te sturen met een bonus van bijvoorbeeld 5% op het totaal van facturen van het afgelopen jaar? Dat kan toch niet?

Wel, beste vrienden, dat kan perfect. Ik moet mezelf daarin corrigeren. Die dingen bestaan. Die contracten. En dat is ‘t leven, dat is consultancy. En gaan we dat veranderen? Absoluut niet. Het is een manier van afspraken maken. Goede afspraken maakt goede vrienden.

Eén tip wil ik wel nog meegeven. In uw begroting, uw budgetoefening, waarin u consultants heeft voorzien in bodyshopping modus, doet u er best aan om die bonus in te calculeren. Het is een factuur die eraan komt. Hoe dan ook. U krijgt voor die consultant 13 facturen in het voorbeeld hierboven beschreven. 12 maanden plus een bonusfactuur. Het is zoals met dat zout. Het komt er achteraf gewoon bij. En we doen daar niet moeilijk over. Want op voorhand was het afgesproken.

We moeten leren cocktails maken

2

Generaliseren is fout, dus als ik u een raad mag geven, stop nu met lezen en doe iets nuttigers.

OK, u leest alsnog verder. U bent volhardend. U geeft niet op. Als u in de jaren ’40 tot ’60 geboren bent dan bent u nu allicht op kantoor en hebt u dus blijkbaar toch niets anders te doen dan mijn artikel te lezen. Als u later dan 1960 geboren bent maar nog voor 1980, dan neemt u graag zelf initiatief en dus beslist u gewoon zelf om dit verder te lezen. Goed zo! Bent u later geboren dan 1980 dan is dit gewoon een blog artikel die bij u binnen rolt als al die andere. Het internet is uw voornaamste bron van informatie. Bent u na 1990 geboren dan is de kans groot dat u dit artikel leest op uw smartphone omdat het is opgepikt door een feed filter app.

Ik ben geboren in 1978. Generatie X dus. Mijn ouders zijn baby boomers en heel wat opdrachtgevers, klanten en collega’s zijn dat ook. In projecten werk ik met heel wat collega’s van zowel generatie X als Y. Generatie Z, geboren in de jaren ’90, zijn nu stilaan aan het afstuderen. Dat wil dus zeggen dat project managers vandaag de dag te maken kunnen krijgen met een projectteam dat eigenlijk een cocktail is van 4 verschillende generaties.

Een tweede aspect is het fenomeen van de globalisering. Alles wordt mondiaal. Afstanden tussen mensen worden ook kleiner dankzij social media. Een collega die fysiek onbereikbaar lijkt is opeens maar een tweet van je verwijderd. Dat zorgt er ook voor dat verschillende culturen opeens deel uitmaken van je project. Offshore competence centers zijn al lang geen uitzondering meer. Dat wil dan weer zeggen dat we als project manager te maken krijgen met een cocktail van culturen.

En een derde element heeft dan weer te maken met de manier waarop mensen tewerkgesteld worden. Of je hebt een bediendecontract van onbepaalde duur en je werkt intern voor een bedrijf. Of je bent consultant, ook als werknemer, maar dan voor een consultancybedrijf. Of je bent zelfstandig consultant, als project manager, of als analist, developer, etc. Of je bent een statutaire ambtenaar die voor een overheidsinstelling werkt. Ook deze aspecten zorgen voor een cocktail van invloeden, achtergronden, agenda’s, prioriteiten.

Van een uitdaging gesproken! Geef mij nu maar een cocktail aub. Op uw gezondheid, proost.

De coach heeft altijd gelijk

In voetbal heeft de trainer altijd gelijk. Wat de spelers ook mogen beweren. Behalve wanneer de resultaten wat minder zijn. Dan opeens vliegt er al eens een trainer op straat. Maar dat is nu eenmaal voetbal. In consultancy is dat eigenlijk net omgekeerd. Daar is het net wanneer de nood het hoogst is dat een coach voor redding kan zorgen.

Een coach bestaat in verschillende smaken. Ik beloof jullie nog een artikel over een productivity coach en een business coach maar nu wil ik het eerst eens hebben over een PPM coach. Een wat? Een PPM coach. Een coach inzake project (program) en portfolio management. Die bestaan er namelijk ook in verschillende smaken.

Je hebt de coach die af en toe eens langs komt. Eens luisteren hoe het gaat, en met raad en daad proberen te helpen waar nodig. Waar nodig op dat moment. De problemen oplossen die er zijn. Toon mij uw risk- en issue-log en ik zal je helpen. Daar komt het een beetje op neer. Daarnaast, in tweede instantie, kan je het natuurlijk ook nog hebben over minder dringende zaken. Zeg maar advies. De antwoorden op de vragen “en wat als …”. Die man wordt een beetje je mentor. Steun en toeverlaat op vlak van project management. Vooral geen geheimen. Gewoon eerlijk en to the point.

Een tweede soort richt zich meer op advies. Daar waar die eerste nogal reactief werkte is de tweede eerder pro-actief. Hij (of zij) komt met een missie. En die missie heeft als doel het voorkomen van een groot aantal issues. Vanuit een aantal best-practices en ervaring zal dit soort coach u of uw organisatie leren hoe u best te werk gaat. Dit heeft te maken met het dagdagelijks leiden van projecten, maar ook over statusrapportering, of over project governance, PMO werking, enz. Daar waar je die eerste coach misschien 1 dag per week zou uitnodigen of op afroep, zal je misschien die tweede soort coach inhuren voor een bepaalde periode. Tot het moment daar is dat je alleen verder denkt te kunnen. Eventueel nog wekelijks bijgestaan om alles nog een beetje in de gaten te houden.

Een derde geval is de echte trainer. De professionele instructeur. De persoon die u zal uitleggen waar project management om draait. U bestelt een specifieke training bij zo iemand. Je wil iets leren over Prince2. Of je wil PMP worden? Of wat is dat nu allemaal met die Scrum? Laat u eens gaan op uw internet zoekmachine en u zult er talloze vinden.

Of u kunt mij aanschrijven. Ik zal u graag verder helpen. Ik kan alleen niet zeggen dat ik altijd gelijk heb. Daarvoor heb je een voetbaltrainer nodig.

Broodje kroket

1

Af en toe, heel af en toe, schrijf ik een blogpost op aanvraag. Dit is er zo een. Op aanvraag, en een beetje uit schuldgevoel, door en voor een Nederlandse collega. Laten we hem voor de gelegenheid Niels noemen. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

In eerdere posts heb ik het al gehad over het feit dat project managers niet houden van verrassingen. Om de simpele reden dat die verrassingen in projecten zelden positief zijn. Laat ons eerlijk zijn. Een risico in een project is zelden positief. Risico’s worden issues en dan is het alle hens aan dek om dat opgelost te krijgen. En daar komen dan competenties op vlak van communicatie bij kijken om de juiste mensen op de hoogte te brengen.

Omgekeerd moet je ook enorm op je hoede zijn voor mensen die jou slecht nieuws komen melden. Zorg maar dat je wakker bent in een statusmeeting van een leverancier die opeens ongelofelijk veel moeite heeft gedaan om een prachtige presentatie te maken over de status van een work package. Allicht is er ergens wel een addertje dat men liefst van al zo ver mogelijk onder het gras wil houden. Zonder dat je het opmerkt probeert men een boodschap te brengen die een grote impact kan hebben op je project. Die boodschap is warm. Heet. Je kan je eraan verbranden. Zo warm dus, dat die een beetje moet ingepakt worden. Daar dient die presentatie dus voor. De boodschap als kroket, de presentatie als broodje. En we zwijgen over de saus.