De discretie van een treinwagon

Een blogje over de trein deze keer. Je zou eens moeten weten hoeveel consultants er dagelijks de trein nemen. In plaats van die dure consultants altijd te verwijten dat ze veel geld kosten aan de Belgische Spoorwegen zouden ze beter eens bedenken hoeveel geld die consultants spenderen aan treinticketjes en abonnementen. Maar dit uiteraard geheel terzijde.

Ik zat dus onlangs op de trein. Dat gebeurt regelmatig. En dan hoor je en zie je al eens iets. Deze keer een telefonerende zakenman. Om de discretie te bewaren ga ik hier echt niet vermelden voor welke firma hij werkt. Dat zou erg indiscreet zijn van mij.

Maar de man was dus aan het telefoneren. Ondertussen verliet de trein het station en reden we Brussel buiten. Altijd een moeilijk moment voor een gsm. Ligt het aan de hoogspanningslijnen boven ons hoofd, ik weet het niet, maar in ieder geval is de kans groot dat je je gesprekspartner kwijt speelt. Zo ook deze man. Om te vermijden begon hij ongelofelijk te roepen. Alsof dat helpt. Het zorgde er alleen maar voor dat de hele wagon, wat zeg ik, de hele trein allicht, mee kon luisteren naar wat de man te zeggen had.

Dat we de bevestiging gekregen hebben voor de bestelling! Ja! Ze hebben toegezegd! Jaja! We zijn vertrokken! Het is binnen! Ze gaan direct voor de volle 200 miljoen euro, dit jaar nog! Deze week staat er al 100 miljoen op de rekening! En de 2e 100 miljoen na de zomer! En dan volgend jaar nog 85 miljoen! Jaja! Nu is het los hoor! … Dat het vertrokken is! … Dat ik zeg dat we vertrokken zijn! … Voor 285 miljoen! … Hallo? … Halloooo?

En toen moest de man even terug bellen.

Ik zei dus dat we vertrokken zijn! … Dat ze gaan investeren voor 285 miljoen! … Ja, ik zeg het toch! Ze hebben net bevestigd en gaan deze week nog storten! … Ik zit op de trein! … De verbinding is slecht! … Ik ga straks eens terugbellen! … Dat ik straks eens ga terugbellen! … Terugbellen! … Straks!

Als er dus één plaats is waar je echt dergelijke gesprekken niet moet voeren, dan is het wel in een treinwagon. Discretie nul komma nul. De man mag dan merkbaar enorm blij zijn met zijn investering. Het is enorm onprofessioneel om een dergelijk gesprek te delen met een bomvolle treinwagon in volle avondspits. Dat de man er op het einde nog aan toevoegde dat hij de dag erna de fabriek zou gaan bezoeken om de volgende stappen te gaan bespreken was eigenlijk een bevestiging van zijn onprofessionaliteit. Het product waarvan sprake moest nodig nog een aantal opsmukkingen krijgen want de investeerder zou nog eens langs komen. Ook dit deel je niet met pendelaars.

Dus beste lezer. U mag van mij zeker enthousiast zijn. En zeker als je dat nog eens bent op het einde van een werkdag. Maar let toch een beetje op met uw uitlatingen voor een publiek van pendelende luisteraars. Aan zo’n treinticket is er namelijk geen “non disclosure agreement” verbonden …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s